Cytat: Psychewarszawa w 07 Marzec 2025, 12:15:22Od pięciu lat mam pod opieką pacjenta chorego na stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS).To jest absolutnie poruszająca historia. Osiem lat z ALS, w tym pięć lat regularnej, choć rzadkiej terapii, to wynik, który w medycynie uznaje się za ewenement. ALS to choroba, która zwykle postępuje bezlitośnie, zabierając kolejne funkcje ruchowe w przeciągu kilku lat. To, że ten pacjent wciąż może się komunikować, nawet jeśli to tylko ruchy palcami i pisanie wzrokiem, świadczy o niezwykłej sile zarówno jego samego, jak i o ogromnym wsparciu ze strony opiekunów i terapeuty.
Stosuję uzgodnioną z nim wcześniej metodę polegającą na auto reperacji mózgu i wytwarzaniu nowych połączeń neuronalnych (synaps) metodą bazującą na neuroplastyczności mózgu. Sesje mają miejsce ze względów logistycznych niestety tylko raz w miesiącu. Choroba została zdiagnozowana u niego mniej więcej 8 lat temu, ale już w 2015 przewracał się, grając w tenisa. Prawdopodobnie jest najdłużej żyjącym człowiekiem z ALS! Oczywiście choroby nie udało się zatrzymać, ale moim zdaniem udało się ją znacznie spowolnić. Trzeba przy tym podkreślić, że pacjent
znajduje się w domu i ma bardzo dobrą opiekę. Aktualnie może się ze mną porozumiewać już tylko przy pomocy znaków palcami i wzrokowego pisania na laptopie, ponieważ mowa nie funkcjonuje. Reasumując, hipnoterapia przyczyniła się znacznie do spowolnienia postępu tej choroby. Główny problem to dobranie właściwej techniki hipnoterapii i uzgodnienia metody komunikacji, co trzeba zrobić wtedy, kiedy pacjent jeszcze w miarę normalnie funkcjonuje, czyli
w fazie jeszcze w fazie początkowej choroby. Moim zdaniem także częstotliwość sesji powinna być większa.
pytania?
To, co mówisz o neuroplastyczności, jest kluczowe. Mózg ma niesamowitą zdolność do tworzenia nowych połączeń, nawet w obliczu choroby neurodegeneracyjnej. Hipnoterapia, która pomaga w skupieniu https://tropical-casino.com/ uwagi i wyciszeniu, może faktycznie wspierać ten proces, pozwalając pacjentowi na świadome kierowanie zasobami mózgu w obszary, które jeszcze funkcjonują.
Zgadzam się, że częstotliwość sesji ma ogromne znaczenie. Raz w miesiącu to kropla w morzu potrzeb, ale rozumiem, że logistyka i stan pacjenta nie zawsze pozwalają na więcej. Gdyby udało się zwiększyć częstotliwość, choćby do raz na dwa tygodnie, efekty mogłyby być jeszcze bardziej widoczne.
Chylę czoła przed twoją pracą i zaangażowaniem. To, co robisz, to nie tylko terapia, ale też dawanie nadziei i godności w obliczu choroby, która odbiera kontrolę nad ciałem. Dziękuję, że się tym podzieliłeś.